Rahel Koch: “Reframing of Ozempic fails to recognize the value of diverse human bodies”

Rahel Koch: “Reframing of Ozempic fails to recognize the value of diverse human bodies”

NEDERLANDSE VERTALING

What happens when a medical drug escapes the clinic and enters popular culture? In her prize-winning thesis Pharmaceuticalizing Thinness: The Social Construction of Ozempic, Rahel Koch explores how a diabetes medication came to embody contemporary ideals of thinness. Drawing on an interdisciplinary approach, she unpacks the social, cultural, and political forces shaping the public meaning of Ozempic—and the broader implications for body norms and health.

When was the moment you realized that the story of Ozempic was not just about medicine, but about something much broader in society?
That realization came quite quickly, actually. Even before I started my thesis, Ozempic was already being widely discussed in public discourse. I vividly remember encountering it through a YouTube video by a fashion commentator a few years ago. She was talking about the return of early-2000s fashion trends, which are strongly associated with an ultra-thin body ideal, often referred to as “heroin chic.” In that context, she explicitly mentioned Ozempic as a tool people were using to achieve that look.
So, like many others, I was not first introduced to Ozempic as a diabetes medication – its original purpose – but almost immediately as a weight-loss drug, and more specifically as a cosmetic weight-loss drug. That framing already indicated that something more than a medical story was going on.

Which parties were responsible for reframing Ozempic shifted as a weight-loss drug?
In my research, I analyzed a wide range of actors and interest groups, including the pharmaceutical industry, regulatory agencies, medical journals, patient organizations, celebrities, TikTok users, and the media. What became very clear is that the reframing of Ozempic was not merely initiated by the pharmaceutical industry, but that this industry also used its substantial economic and political resources to actively influence–and one might even say engineer–a largely homogeneous discourse in its favor.
It is important to understand that this reframing was not something that simply happened by accident. While the weight-loss effects may initially have been discovered in a clinical context, the subsequent emphasis on weight loss was strategically pursued in the commercial interests of the pharmaceutical industry.

You chose the United States as your primary case study. Why that specific context?
Partly for pragmatic reasons: this is a very complex case with an enormous amount of data, so focusing on a single national context made the project manageable. But the United States was also particularly interesting substantively. It has been reported to have exceptionally high rates of Ozempic use, and at the same time there is extensive research showing that American culture exerts especially intense pressure to lose weight—while also having a very high prevalence of obesity.
That tension made the U.S. a compelling context in which to study the reframing of Ozempic. Moreover, trends in the U.S. often have global repercussions. Much of the media we consume internationally originates there, and studies show that celebrity body practices in particular strongly influence how people elsewhere perceive their own bodies. In that sense, the U.S. is not only a case study, but also an actor that actively shapes global discourse.

A central concept in your thesis is “pharmaceuticalization.” How would you explain this concept, and why is it so relevant here?
Pharmaceuticalization refers to the process by which human conditions, capacities, or variations are reframed as opportunities for pharmaceutical intervention. This can happen for different reasons and through different mechanisms.
One pathway is for medical or even medicalized reasons, which is when a human condition, capacity, or variation becomes reframed as a medical issue, such as fatness becoming defined as a disease that requires medical and then later specifically pharmaceutical treatment. Another pathway is enhancement, such as using drugs for aesthetic reasons. A third pathway is health promotion, which frames pharmaceutical intervention as a way to reduce future health risks, even in the absence of present illness.
In the case of Ozempic, pharmaceuticalization helps explain how weight loss itself became constructed as a legitimate and desirable target for pharmaceutical intervention. Importantly, Ozempic is not the first weight-loss drug, but it is widely perceived as revolutionary because it is seen as both highly effective and relatively safe. That perception has been crucial in normalizing the idea that weight loss through medication is not only possible, but responsible and even the obvious choice.

Is Ozempic really as safe as it is often portrayed?
It is generally considered relatively safe, but that does not mean it is without risks. There have been reports of gastrointestinal issues, potential links to pancreatitis, and cases of depression and suicidal ideation. There are ongoing lawsuits related to adverse effects.
What is important to emphasize is that Ozempic is still a relatively new drug. Some risks only become apparent when medications are used by very large populations over longer periods of time. At this stage, it is more accurate to say that adverse effects exist and that uncertainty remains, rather than to claim definitive safety.

What role do social media and celebrities play in the construction of Ozempic’s public image?
They are all part of the same network. While celebrities, influencers, and social media users may appear independent, there is evidence of pharmaceutical companies funding prescribers, patient organizations, and influencers to promote the drug. This is not a novel tactic but has been observed in previous marketing schemes of other drugs. While I could not definitively trace all financial connections, the discourse across these groups was strikingly homogeneous. This strongly suggests coordinated influence, even when direct financial trails are at times difficult to establish.

You show how new groups of people are increasingly framed as patients. What are the broader societal implications of this shift?
This is a very ambivalent development. On the one hand, framing certain conditions as medical issues can provide access to treatment and reduce individual blame. For example, if obesity is understood as a medical condition rather than a personal failure, that may alleviate some stigma.
On the other hand, many scholars argue that medical labels often do little to reduce stigma in practice. We live in a self-optimization society that strongly values (the appearance) of good health. Even when obesity is medicalized, people may still be judged for supposedly failing to take responsibility for their health.
Some scholars go further and argue that labeling fatness as a disease can worsen weight stigma, because it frames fat bodies as pathological in need of a cure and thereby in need of eradication. That logic reinforces associations between fatness, deviance, and deficiency.

Public reactions to Ozempic range from enthusiasm to outrage. What struck you most about the public debate?
The extreme polarization. On one side, there are highly celebratory narratives emphasizing Ozempic’s transformative potential, particularly regarding its ability to treat the obesity epidemic. On the other, there is strong moral outrage and criticism of its cultural implications, like the return of normative thinness.
In my dataset, celebratory accounts dominated, but more recently we are seeing growing backlash–both in a culturally constructive as well as in a senselessly destructive manner. For instance, there are increasing reports of Ozempic users who share positive experiences online receiving large volumes of hate comments and being subjected to cyberbullying. The controversy is still ongoing and evolving.

What do you hope policymakers, researchers, and the general public will take away from your research?
There are two main takeaways. First, while the pharmaceutical industry undeniably provides life-saving medications, it also wields immense power that remains insufficiently regulated. The Ozempic case shows how economic and political resources can be used to advance commercial interests that do not necessarily align with what is in the best interest of public health. In particular, stealth marketing, such as undisclosed influencer endorsements, requires stronger regulation.
Second, the rise of Ozempic coincides with a troubling cultural shift away from body positivity and toward renewed enforcement of thinness as the dominant norm. Weight stigma is not merely a health issue; it is a social justice issue. It is deeply entangled with other forms of systemic oppression rooted in colonial racial capitalism, which historically construct white, male, able, thin bodies as superior. The reframing of Ozempic as a weight-loss drug reinforces these norms and sustains a system that fails to recognize and value the diversity of human bodies.

Your thesis has been praised for its precision and for the care with which it engages with existing literature. How do you, as a researcher, balance critical analysis with doing justice to the work of others?
For me, it comes down to adhering to a fairly straightforward but rigorous scientific approach. I try not to bend my data to make it neatly fit existing theories or arguments, even when those frameworks are influential or widely accepted. Instead, I aim to represent the work of other scholars as accurately and respectfully as possible, and then clearly indicate where my findings align with or diverge from theirs. In my view, such divergences are not a weakness but an important result in their own right.
I do sometimes find it challenging when the empirical reality I am working with turns out to be far messier than the clean arguments one would ideally like to make. In those moments, I remind myself that nuance is not a flaw but a strength. Social reality is rarely black and white, and good research, I believe, lies in making those complexities and ambiguities explicit rather than smoothing them away.

What was the greatest methodological challenge in this project?
The sheer size of the dataset. Tracing the discursive construction of an artifact requires engaging with a very large empirical corpus because it seeks to untangle complex networks of real-world actors influencing an innovation. There are always more actors you could include, more facets you could analyze. The challenge was managing this volume of material without getting lost in the details.

And how did you cope with that?
Honestly, it was very hard. I tried to work extremely systematically and to constantly remind myself to focus on patterns rather than getting lost in minutiae. I also work very visually: I print out annotations, use different colored pencils, and literally map themes by hand. It probably looked like a detective movie scene, but it helped me see connections and structure.

How important was an interdisciplinary approach for your thesis, and did that influence your choice for Maastricht University?
Interdisciplinarity was essential to my thesis and, more broadly, to my entire academic trajectory. I have consistently found that real-world problems simply do not fit neatly into single disciplinary frameworks. Approaching them from multiple perspectives therefore feels both necessary and intellectually productive.
That was a major reason for choosing Maastricht University. Unlike universities in in my home country, Maastricht offered a genuinely open model that allowed students to combine insights from different fields into a coherent, self-designed academic profile. That flexibility suited both my research interests and my way of thinking.

What are your future plans? I would very much like to pursue a PhD at some point. At the same time, I am quite concerned about the current state of academia, both internationally and in the Netherlands in particular. Significant budget cuts have made academic careers increasingly precarious. I have seen close friends invest enormous amounts of unpaid time, what is sometimes referred to as “hope labor”, into developing highly sophisticated proposals for postdoctoral or assistant professor positions, only to be rejected because there are simply many more qualified applicants than available positions.
So while an academic career remains a serious ambition, I feel like it could be pragmatic to first gain some work experience outside of academia to fall back on if necessary at a later stage. So at the moment, I am primarily applying for positions in think tanks and NGOs, drawing on my background in Science and Technology Studies. In particular, I am interested in organizations working at the intersection of digitalization and (threats to) human rights.

Verslag Jan Brouwer Scriptieprijzen 2024: livestream en juryrapporten

Verslag Jan Brouwer Scriptieprijzen 2024: livestream en juryrapporten

Op vrijdag 9 februari werden in het Hodshonhuis tien Jan Brouwer Scriptieprijzen uitgereikt aan masterstudenten in de geestes- en maatschappijwetenschappen. Hieronder kunt u de livestream terugkijken. Ook vindt u hier de juryrapporten. Veel kijk- en leesplezier!

 

PROGRAMMA

Welkom door mr. Rutger Schimmelpenninck, penningmeester KHMW.
Inleiding over het Jan Brouwer Fonds en de naamgever van de prijzen door prof. dr. A.A. (Adriaan) Voors, maatschappelijk lid KHMW en kleinzoon van ir. L.E.J. Brouwer.
Prijsuitreikingen door prof. dr. Wim Drees, secretaris geestes- en maatschappijwetenschappen KHMW.

 

JAN BROUWER SCRIPTIEPRIJZEN

Politicologie en bestuurswetenschappen
Laudatio door jurylid prof. dr. M. (Marieke) de Goede, decaan Faculteit der Geesteswetenschappen, hoogleraar Politics of Security Cultures Universiteit van Amsterdam, honorary professor Durham University. Juryrapport JB Scriptieprijs Politicologie en bestuurswetenschappen 2024 
Prijsuitreiking door prof. dr. Wim Drees.
Presentatie door prijswinnaar Tara Tankink, Universiteit Utrecht, van haar scriptie 'Ableism at university: Experiencing student life with an invisible disability'.

Rechtswetenschappen
Laudatio door juryvoorzitter mr. M.B. (Michiel) Kramer, managing legal counsel Wolters Kluwer Benelux. Juryrapport JB Scriptieprijs Rechtswetenschappen 2024
Prijsuitreiking door prof. dr. Wim Drees.
Presentatie door prijswinnaar Maud Heldens, Radboud Universiteit, van haar scriptie 'De grondwettelijke beperkingssystematiek en de (on)mogelijkheden van constitutionele toetsing'.

 


Religiewetenschappen en theologie

Laudatio door jurylid prof. dr. B. (Birgit) Meyer, hoogleraar religiewetenschap Universiteit Utrecht. Juryrapport JB Scriptieprijs Religiewetenschappen en theologie
Prijsuitreiking door prof. dr. Wim Drees.
Presentatie door prijswinnaar Michiel Bouman, Vrije Universiteit Amsterdam, over zijn scriptie 'A Life of Gelâzenheit: Spiritual Intelligence According to Meister Eckhart and Iain McGilchrist'.

 


Communicatie- en mediawetenschappen

Laudatio door jurylid prof. dr. J.P.M. (Paula) Fikkert, hoogleraar eerste taalverwerving en fonologie Radboud Universiteit. Juryrapport JB Scriptieprijs Communicatie- en mediawetenschappen 
Prijsuitreiking door prof. dr. Wim Drees.
Presentatie door prijswinnaar Ester Bovard, Universiteit van Amsterdam, over haar scriptie  'Hierarchies of Visibility: Mapping El Salvador’s Audiovisual Archives in the Digital Landscape'.

 

Sociologie en antropologie
Laudatio door jurylid prof. dr. J.C.J. (Hans) Boutellier, bijzonder hoogleraar Polarisatie & Veerkracht Vrije Universiteit Amsterdam en wetenschappelijk adviseur Verwey-Jonker Instituut. Juryrapport JB Scriptieprijs Sociologie en antropologie
Prijsuitreiking door prof. dr. Wim Drees.
Presentatie door prijswinnaar Anuschka Peelen, Radboud Universiteit, over haar scriptie 'A changing climate change climate? A meta-analysis of (polarization in) climate change attitudes between 1986 and 2022'.

 

Taal- en literatuurwetenschappen
Laudatio door jurylid prof. dr. W.L. (Wilt) Idema, emeritus-hoogleraar Chinese Literature Harvard University en emeritus-hoogleraar Chinese taal en letterkunde Universiteit Leiden. Juryrapport JB Scriptieprijs Taal- en literatuurwetenschappen
Prijsuitreiking door prof. dr. Wim Drees.
Presentatie door prijswinnaar Oana Ciuraru, Universiteit Utrecht, over haar scriptie 'Rubiks kubus: een onderzoek naar de Nederlandse petrocultuur uit het interbellum'. 

 

 

Gedragswetenschappen (psychologie en pedagogische wetenschappen)
Laudatio door jurylid prof. dr. P.A.M. (Paul) van Lange, hoogleraar psychologie Vrije Universiteit Amsterdam en distinguished research fellow University of Oxford. Juryrapport JB Scriptieprijs Gedragswetenschappen
Prijsuitreiking door prof. dr. Wim Drees.
Presentatie door prijswinnaar Yong Zhang, Rijksuniversiteit Groningen, over zijn scriptie 'Sample size optimization for person-specific temporal networks using power analysis and predictive accuracy analysis'.

 

Economische wetenschappen
Laudatio en prijsuitreiking door prof. dr. W.B. (Wim) Drees, wetenschappelijk secretaris KHMW. Juryrapport JB Scriptieprijs Economische wetenschappen
Presentatie door prijswinnaar Kim van Berkel, Erasmus Universiteit Rotterdam, over haar scriptie 'Incentivizing social assistance recipients. Quasi-experimental evidence from trials with earnings exemptions in the Netherlands'.


 

Geschiedenis
Laudatio door jurylid prof. dr. J.L. (Leonard) Blussé van Oud-Alblas, hoogleraar geschiedenis van de Europees-Aziatische betrekkingen Universiteit Leiden. Juryrapport JB Scriptieprijs Geschiedenis
Prijsuitreiking door prof. dr. Wim Drees.
Presentatie door prijswinnaar Leah Niederhausen, Vrije Universiteit Amsterdam, over haar scriptie 'Restitution and Memory. The Past Made Present in Nazi and Colonial Restitution in Germany 1945-2023'.

 

Filosofie
Laudatio door jurylid prof. dr. J.W. (James) McAllister, hoogleraar wetenschapsfilosofie Universiteit Leiden. Juryrapport JB Scriptieprijs Filosofie
Prijsuitreiking door prof. dr. Wim Drees.
Presentatie door prijswinnaar Sümer Şen, Radboud Universiteit, over zijn scriptie 'Solutions to the problem of evil across Muslim and Christian occasionalists. A comparison of the theodicies of the Ash’arites and Malebranche'.

 

 

INTERVIEWS

Tara Tankink - Politicologie en bestuurswetenschappen

Tara Tankink studeerde Public Administration and Organisational Science aan de Universiteit Utrecht. Ze ontvangt de Jan Brouwer Scriptieprijs in de categorie Politicologie en Bestuurswetenschappen voor een masterscriptie over de positie van studenten met onzichtbare beperkingen aan haar eigen universiteit. Tankink baseert haar bevindingen op gesprekken met medestudenten met een onzichtbare beperking. Aan het eind van haar scriptie doet ze verschillende aanbevelingen om de situatie studenten met een onzichtbare beperking te verbeteren.

Wat opmerkelijk is aan deze scriptie, is dat Tankink haar eigen positie als onderzoeker nadrukkelijk deel maakt van het onderzoek. Zo gaat ze eerst met haar respondenten koffiedrinken om een relatie met hen op te bouwen. En in haar inleiding geeft ze aan dat zijzelf ook een onzichtbare beperking heeft. ‘Onderzoek is altijd subjectief’, zegt Tankink. ‘Het was voor mij best emotioneel om het zo te doen.  Ik vond het eerlijker ook iets van mezelf te laten zien, en ik denk dat het goed gewerkt heeft.’

Een tweede opmerkelijk aspect van deze scriptie is dat Tankink niet alleen gebruik heeft gemaakt van de gebruikelijke wetenschappelijke analysemethodes, maar dat ze haar indrukken van de gevoerde gesprekken ook heeft verwerkt in gedichten, waarvan een deel in haar scriptie is opgenomen.

In samenspraak met haar informanten heeft Tankink aanbevelingen geformuleerd voor de Universiteit Utrecht. Nadat haar scriptie was opgenomen in de universitaire databasis, werd deze opgemerkt door een medewerker van universiteitsblad DUB. Daarna is het hard gegaan. ‘Ik werd door allerlei mensen gebeld en kreeg veel vragen via mijn LinkedIn-pagina’, zegt Tankink. ‘Ik vind het ontzettend gaaf om te merken dat mijn scriptie veel heeft losgemaakt.’

Inmiddels werkt Tankink bij TNO, waar ze zich bezighoudt met diversiteit en inclusie op de arbeidsmarkt.

 

Leah Niederhausen - Geschiedenis

De Jan Brouwer Scriptieprijs in de categorie Geschiedenis gaat dit jaar naar Leah Niederhausen. Zij deed voor haar scriptie voor de researchmaster Humanities: Global History aan de VU onderzoek naar restitutie en herinnering in het naoorlogse Duitsland, zowel met betrekking tot het Duitse koloniale verleden als de Tweede Wereldoorlog.

Een overeenkomst tussen beide vormen van herinneringscultuur is volgens Niederhausen dat er over allebei in de publieke en politieke sfeer lang is gezwegen. Onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog heerste onder daders en slachtoffers van de Holocaust wat Aleida Assmann een ‘consensus van het zwijgen’ heeft genoemd. ‘Daar kwam in de jaren zestig, met het Eichmann-proces in Jeruzalem, voor het eerst verandering in’, zegt Niederhausen. ‘Toen kwam er internationaal meer aandacht voor het lot van de joden tijdens de oorlog. In Duitsland gingen studenten protesteren tegen het daderschap van hun ouders. Maar vooral na de val van de Muur in 1989 en de Duitse hereniging in 1990 vond er een herbezinning plaats over de geschiedenis van het land. Het leidde tot wat Assmann een ‘Holocaust Memory Boom’ noemt. Je zou verwachten dat de emoties met verloop van tijd afgevlakt zijn. Maar naarmate er meer persoonlijke verhalen bekend raakten, zijn die alleen maar heftiger geworden.’

Ook wat de herinneringen aan het koloniale verleden betreft, heerste er in Duitsland lange tijd een zwijgcultuur. Bijna een eeuw lang werd aangenomen dat Duitsland zich nooit schuldig had gemaakt aan koloniale vergrijpen. ‘Daderschap’ zou alleen bij Nederlanders, Engelsen en Fransen voorkomen. Tijdens haar onderzoek, onder meer in archieven in Berlijn, las Niederhausen hoe, toen voormalige koloniën in de jaren zeventig en tachtig voor het eerst claims voor restitutie indienden, daar door Duitse ambtenaren schamper en met onbegrip op werd gereageerd. ‘En dat is nog niet zo lang geleden’, merkt ze op. ‘Als politici die zich vandaag met het restitutiebeleid bezighouden, doen of ze geweldig zijn terwijl ze hieraan voorbijgaan, vind ik dat choquerend. Claimanten voor koloniale restitutie benadrukten van begin af aan de bijzondere relatie tussen herinnering, erkenning van koloniaal geweld en restitutie. Maar die relatie werd door Duitse ambtenaren vaak ontkend.'

Ook uit brieven van families van joodse oorlogsslachtoffers blijkt dat er vaak huivering bestaat om een claim in te dienen. Nabestaanden vinden het dikwijls pijnlijk om alles weer op te rakelen, terwijl ze ook niet altijd worden geloofd. ‘Het idee achter het proces is rechtsherstel’, zegt Niederhausen, ‘maar het kan ook tot heel veel pijn leiden.’ Een open en transparante communicatie is dan ook belangrijk, heeft ze gemerkt. ‘Het is belangrijk dat je restitutie niet alleen opvat als een juridisch proces, maar ook als een kans om elkaar te leren begrijpen.’

Niet verwonderlijk werkt Niederhausen inmiddels als onderzoeker bij het Expertisecentrum Restitutie bij het NIOD.

 

Anuschka Peelen - Sociologie en antropologie

Wie vandaag de dag het debat over klimaatverandering in de media volgt, zou denken dat de standpunten hierover de laatste jaren sterk zijn gepolariseerd. Anuschka Peelen heeft voor haar scriptie in het kader van haar researchmaster Social and Cultural Science aan de Radboud Universiteit deze attitudes onderzocht op basis van acht grote representatieve enquêtes uit de periode 1986-2022. In totaal heeft ze 71 verschillende aspecten onderzocht, en bekeken hoe die zich met verloop van tijd hebben ontwikkeld.

Uit Peelens onderzoek blijkt dat de standpunten vroeger ook al sterk uiteenliepen. De meningen zijn in de loop der jaren zelfs dichter bij elkaar komen te liggen! Hooguit krijgen de tegenstellingen tegenwoordig meer aandacht door de invloed van talkshows en sociale media. 

Peelen begrijpt wel dat journalisten willen scoren. ‘Je trekt nu eenmaal meer lezers of kijkers als je pakkende quotes gebruikt. Maar het zou goed zijn als ze wat meer nuance in hun berichtgeving brachten. Je hebt namelijk ook een middengroep die helemaal niet zulke extreme standpunten koestert. Er is een groot verschil tussen de polarisatie die we zien in de media en online, en de situatie in de samenleving zelf. Het beeld dat er al polarisatie zou bestaan, werkt de polarisatie alleen maar in de hand.’

 

Alle prijswinnaars met mr. R.J. graaf Schimmelpenninck en prof. dr. W.B. Drees namens de KHMW. Sümer Şen is online aanwezig.

 

Jan Brouwer Scriptieprijzen 2017

Jan Brouwer Scriptieprijzen 2017

Voordrachten kunnen vanaf heden worden ingediend.
De Koninklijke Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen keert dankzij het Jan Brouwer Fonds jaarlijks zeven scriptieprijzen van elk 2.000 Euro uit voor de geestes- en maatschappijwetenschappenin de volgende disciplines:
1 Filosofie en religiewetenschappen
2. Taal- en literatuurwetenschappen
3. Geschiedenis
4. Rechtswetenschappen
5. Economische wetenschappen
6. Maatschappijwetenschappen (in engere zin)
7. Menswetenschappen.
De Prijs is bedoeld voor (voormalige) studenten van wie de masterscriptie door hun begeleider(s) is goedgekeurd in het academisch jaar 2015/2016. Voordrachten kunnen uitsluitend met schriftelijke instemming van door de bij de studie en examinering van de kandidaten betrokken docenten worden gedaan en dienen voor 1 januari 2017 digitaal te worden ingediend bij de Maatschappij: secretaris@khmw.nl.
Wilt u een voordracht indienen? In onderstaande circulaire vindt u alle benodigde informatie.
Vragen? Neem contact met het secretariaat via secretaris@khmw.nl
Informatie over het Jan Brouwer Fonds? Zie: https://khmw.nl/over/fondsen

Nieuwe Jan Brouwer Scriptieprijzen uitgereikt

Nieuwe Jan Brouwer Scriptieprijzen uitgereikt

Naast de Jong Talent Prijzen van de KHMW zijn er nu ook alfa/gamma afstudeerprijzen!
De Jan Brouwer Scriptieprijzen worden gefinancierd vanuit het Jan Brouwer Fonds. Met ingang van 2015 zijn er jaarlijks zeven prijzen van elk 2.000 Euro beschikbaar in de wetenschapsgebieden: Filosofie en theologie Taal- en literatuurwetenschappen Taal- en literatuurwetenschappen GeschiedenisRechtswetenschappenEconomische wetenschappenMaatschappijwetenschappen (in engere zin) en Menswetenschappen.
Tijdens deze eerste editie werden op 14 april in de Blauwe Zaal van het Hodshon Huis vijf prijzen uitgereikt. De bijeenkomst werd geopend door Alexander Rinnooy Kanvoorzitter van de KHMW. De prijzen werden uitgereikt door Marlies Veldhuijzen van Zanten-Hyllnervoorzitter van het Jan Brouwer Fonds. Adriaan Voorsdirecteur KHMW en kleinzoon van Ir. L.E.J. (Jan) Brouwer hield een persoonlijk en inspirerend verhaal over de naamgever van de prijzeneen bijzondere man.
Jan Brouwer (1910 - 1983) kwam uit een geslacht van geleerden - zijn vader was geoloog met internationale bekendheidzijn oomnaar wie hij was genoemdeen wereldberoemde wiskundige. Hijzelf had een uitermate goed verstand en een fenomenaal geheugen. Op 21-jarige leeftijd studeerde hij in Delft af als mijnbouwkundig ingenieur. Na zijn studie trad Brouwer in dienst bij de Bataafse Petroleum Maatschappij. Hij beëindigde zijn actieve loopbaan als president-directeur van de Koninklijke Nederlandsche Petroleum Maatschappij in 1971. In het begin van de 80er jaren heeft Brouwer een deel van zijn vermogen bestemd voor een fonds ten behoeve van interdisciplinair wetenschappelijk onderzoek in Nederland. Dit Jan Brouwer Fonds is begin 2003 aan de zorg van de Koninklijke Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen toevertrouwd.
Hieronder vindt u een overzicht van de prijswinnaars en kunt u de winnende scripties en de juryrapporten inzien.
een wereldberoemde wiskundige. Hijzelf had een uitermate goed verstand en een fenomenaal geheugen. Op 21-jarige leeftijd studeerde hij in Delft af als mijnbouwkundig ingenieur. Na zijn studie trad Brouwer in dienst bij de Bataafse Petroleum Maatschappij. Hij beëindigde zijn actieve loopbaan als president-directeur van de Koninklijke Nederlandsche Petroleum Maatschappij in 1971. In het begin van de 80er jaren heeft Brouwer een deel van zijn vermogen bestemd voor een fonds ten behoeve van interdisciplinair wetenschappelijk onderzoek in Nederland. Dit Jan Brouwer Fonds is begin 2003 aan de zorg van de Koninklijke Hollandsche Maatschappij der Wetenschappen toevertrouwd.
Hieronder vindt u een overzicht van de prijswinnaars en kunt u de winnende scripties en de juryrapporten inzien.

Jan Brouwer Conferentie 25 januari 2013

Jan Brouwer Conferentie 25 januari 2013

Het thema van de conferentie was 'Aktief en Solidair. Vrome wens of bittere noodzaak?'
De eerste vier Jan Brouwer Conferenties handelden over de belemmeringen van en de mogelijkheden tot actief ouder worden. De volgende vier conferenties hadden vooral betrekking op intergenerationele relaties en dan vooral op de solidariteit tussen generaties.
In vervolg op het Europese Jaar voor Actief Ouder Worden en Solidariteit tussen Generaties - waarvan de thema’s haast naadloos overeen komen met die van de JB conferenties - komen de twee hoofdonderwerpen van de eerdere conferenties samen in de 9deJan Brouwer Conferentie die werd gehouden op vrijdag 25 januari 2013 in het Hodshon in Haarlem. Het programma van de conferentie had een groot aantal mensen naar Haarlem gebracht. Hun hoge verwachtingen werden zeker niet teleurgesteld.
De bijeenkomst werd geopend door Marbeth Bierman-Beukema toe Water voorzitter van het Jan Brouwer Fonds. Dagvoorzitter was Paul Schnabel voorzitter van het Jan Brouwer Fonds. Dagvoorzitter was Paul Schnabel directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau en universiteitshoogleraar UU. Als sprekers traden op:
Alexander Rinnooy Kanuniversiteitshoogleraar economie en bedrijfskunde UvA en voorzitter KHMW: De arbeidsmarkt voor ouderen;
Hans van der Steendirecteur arbeidsvoorwaardenbeleid AWVN: Duurzame inzetbaarheid; van ratio naar realisatie;
Paul de Beerwetenschappelijk directeur Wetenschappelijk Bureau voor de Vakbeweging en bijzonder hoogleraar arbeidsverhoudingen UvA: Een bijna perfecte arbeidsmarkt;
Cretien van Campensenior wetenschappelijk medewerker SCP en buitengewoon hoofddocent toegepaste gerontologie Hogeschool Windesheim: Actief ouder worden: betaald of onbetaald?.
Het thema van decconferentie Aktief en solidair. Vrome wens of bittere noodzaak? bracht sprekers op tot nadenken stemmende varianten als ‘Aktief en solidair. Bittere wens of vrome noodzaak?’ en ‘Aktief en solidair. Wenselijke noodzaak of noodzakelijke wens?’.
Alexander Rinnooy Kan karakteriseerde de Nederlandse arbeidsmarkt als een optelsom van extreme prestatiesen betrok aanwezigen middels quizvragen zeer direct bij zijn inspirerende betoog. Zo leerde de zaal dat de Nederlander gemiddeld slechts 1400 uur per jaar werkt en de Grieken met 2100 uur per jaar recordhouder in Europa zijn. Hans van der Steen verraste de aandachtige luisteraars met een door de praktijk gevoed betoog over duurzame arbeid. Paul de Beer ging nader in op het impliciet arbeidscontract zoals beschreven in het beroemde artikel ‘Why is there mandatory retirement’ van Skirbekk. Cretien van Campen deed uit de doeken hoe ouderen actief blijven na hun pensionering. Hij hield de zaal voor dat de noodzaak actief te blijven niet altijd bittermaar ook zoet kan zijn. De middag werd op een verfrissendeoriginele manier afgesloten door Lydia Boktorlid van de Nationale DenkTank 2012 en student chemical engineering aan de TUDelft.
Het verslag van de conferentie wordt gepubliceerd in een boekje dat over enige tijd verkrijgbaar is bij het secretariaat van de KHMW.
De JBC werd voorafgegaan door een presentatie van het rapport Een langer arbeidsleven? Drijfveren voor al of niet doorwerken door Tom van Oosterhout en Bert Breij (zie hieronder). Voor het vervolg van dit onderzoek wordt nog gezocht naar financiën. Meer informatie? Wendt u zich tot Maarten van Veenbestuurslid ILC/Zorg voor Latermcvanveen@mail.com
mcvanveen@mail.com