Ntando Ntenza groeide op in Zuid-Afrika en verhuisde pas onlangs naar Europa, maar haar thuisland heeft nog altijd haar hart. Haar schooltijd begon binnen het Zuid-Afrikaanse curriculum, totdat haar ouders—vastbesloten hun dochters de best mogelijke kansen te geven—haar op jonge leeftijd overzetten naar het Britse onderwijssysteem. “Ik was denk ik een jaar of tien toen ik naar het Cambridge-curriculum overstapte. Ik heb een jaar overgedaan, niet omdat ik iets niet gehaald had, maar omdat mijn ouders dachten dat het me een betere basis zou geven. Dat heeft mijn zelfvertrouwen wel even een knauw gegeven, maar uiteindelijk hielp het me om op het juiste niveau in te stappen en mijn draai te vinden.”
Hoewel ze in Zuid-Afrika woonde, rondde Ntando haar A-levels af via Cambridge International. Na haar afstuderen studeerde ze anderhalf jaar chemische technologie aan de University of Pretoria. “Toen kreeg mijn vader een baan in Duitsland, en mijn ouders wilden nóg betere opleidingsmogelijkheden voor mijn zus en mij. Dus verhuisden we.” Haar ouders wonen nu in Bonn, terwijl Ntando haar studie voortzet aan de Universiteit Twente.
De sterke nadruk op onderwijs van haar ouders komt voort uit hun eigen achtergrond. “Ze zijn niet opgegroeid met veel privileges. Ze weten hoe onderwijs je leven kan veranderen, hoe het deuren opent. Zij hebben ongelooflijk hard gewerkt om een beter leven op te bouwen, en ze wilden dat wij kansen zouden krijgen die zij nooit hebben gehad.” Dat bewustzijn bracht zowel motivatie als druk met zich mee. “Veel van die druk kwam van mijzelf. Ik wil de mensen in mijn leven trots maken—en ik wil ook trots kunnen zijn op mezelf.”
De overstap naar het studentenleven in Nederland bracht de nodige culturele en academische verschillen met zich mee. “De klassen zijn hier veel kleiner dan in Zuid-Afrika, waardoor je makkelijker met docenten praat. Er is minder afstand tussen professoren en studenten. En het is veel praktischer: om de week practica, veel zelfstandig studeren, en veel groepsprojecten. Het is heel interactief.”
Ook het leven buiten de universiteit vroeg gewenning. “Het is koud, het regent altijd, en ik ben nog steeds aan het leren fietsen,” lacht ze. Maar Nederlandse lessen hielpen, en nieuwe vriendschappen maakten de overgang makkelijker.
Voor de toekomst ziet Ntando verschillende mogelijke opties, zoals groene energie en farmaceutische ontwikkeling, twee richtingen binnen de chemische technologie waarvan de maatschappelijke betekenis haar bijzonder aanspreekt. Ze weet nog niet hoe lang ze in Nederland wil blijven, en ook niet of ze ooit terugkeert naar Zuid-Afrika. “Ik hou van Zuid-Afrika, maar ik maak me wel zorgen over de veiligheid en carrièrekansen daar.”
Gevraagd welke kwaliteiten een goede wetenschapper nodig heeft, hoeft ze niet na te denken: “Samenwerking. Problemen vanuit verschillende perspectieven kunnen bekijken en theorie omzetten in praktijk. Openstaan voor anderen.”
Ntando voelt zich vereerd dat ze is genomineerd voor de prijs. “Ik wist niet eens dat zoiets bestond. Ik had het niet kunnen doen zonder mijn familie, vrienden en professoren.” Haar ouders, vertelt ze trots, reizen vanuit Bonn naar Haarlem voor de prijsuitreiking.
